Wij zijn het immuunsysteem van de planeet

Een tekst van permaculturist Diëgo Van De Keere over het klimaatactiekamp en het Sint-Annabos. Radio Centraal deed een interview met Diëgo, te herbeluisteren op Radio Centraal

Het Klimaatactiekamp 2011 loopt ten einde. De avond voor ik naar huis vertrek, neem ik nog even de tijd om het intussen overbekende St-Annabos wat beter te leren kennen.

Het is een prachtige zomeravond, en krekels, vinken, lijsters en meesjes wensen de zon welterusten. Voor hen maakt het geen verschil dat deze overjaarse populieren stilaan uitgedund raken door rukwinden en tonderzwammen. De grootste verdienste van deze bomen is dat ze de bodem klaargemaakt hebben voor een nieuwe generatie – tussen de soms weelderige vlierstruiken zijn de eerste telgen al te bewonderen. Vol goede moed en levenskracht banen zij zich een weg naar de zon. Zij zijn de veelbelovende toekomst van dit bos: ze groeien precies daar waar ze thuis horen, levendig, uitbundig, grillig en onvoorspelbaar. Allemaal zien ze er anders uit, maar ze hebben allemaal hetzelfde doel: het leven op Aarde voeden met zonne-energie. De Brandnetels, de Braamstruiken, de Vergeet-mij-nietjes… Allen werken ze mee aan dit grootse plan, waarin elk zijn eigen rol speelt, en alle elementen op elkaar afgestemd zijn.

Dit is mijn kerk – hier spreek ik met het bewustzijn in alle leven zonder tussenpersonen. Hier ervaar ik de harmonie van de eeuwige kringloop, waar ook de mens deel van uitmaakt. Het leven onderhoudt zichzelf, en alles wordt gerecycleerd. In de natuur leer je over vrijheid, over relaties, efficiëntie en over jezelf zijn. Waar zullen de stadsbewoners van de toekomst op adem komen en zichzelf herontdekken?

Her en der kom ik restanten tegen van kampen die kinderen maakten met gevonden takken. Ons actiekamp is het zoveelste in een lange traditie van kampen bouwen. Terwijl ik verder wandel, passeer ik langs een braamstruik die zijn eerste rijpe bessen etaleert. Ik pluk een volrijpe braambes en bereid me voor op de sappige, zoetzure smaak die ik zo goed ken. Maar de bes smaakt naar plastic, en even later ruik ik de kwalijke dampen van het industriegebied aan de overkant van het water. Zelfs hier kan ik niet genieten van wat de natuur me gratis geven wil.

De wind komt hier vaak uit het westen. De planten en bomen van het St-Annabos vangen het fijn stof en de giftige deeltjes die de wind oostwaarts blaast uit de lucht. Zonder dit bos worden deze vuile dampen rechtstreeks de stad ingeblazen. Als plekjes zoals het St-Annabos verdwijnen, zullen er wellicht nog een paar levensjaren af gaan van de gemiddelde levensverwachting van de stadsbewoner. Zelfs al pretendeert de overheid dat het bos opnieuw zal kunnen ontwikkelen na de monsterachtige werken – iets wat gezien de enorme achterstand in het realiseren van compensatiebossen nog lang niet zeker is – dan zou het zeker nog minstens 30 jaar duren vooraleer het bos opnieuw dezelfde bufferwaarde kan vervullen die het nu doet. De natuur die hiermee verloren dreigt te gaan kan eveneens geenszins 30 jaar ‘wachten’.

De braambes heb ik uitgespuwd. Ik verheug me er op dat ik niet ergens woon waar dergelijke vuile stoffen in deze hoeveelheden in de atmosfeer gepompt worden, maar ben wel ongerust over de toekomst van de mensheid als we zo blijven verder doen. Toch blijf ik hopen dat wij mensen zullen ontwaken uit deze nachtmerrie, waar we ons vaak niet van bewust zijn, in slaap gesust door televisie, éénzijdige mediaberichtgeving en zinledig tijdverdrijf; dat we opnieuw zullen kiezen voor het leven, en ons zullen loswrikken uit de spilzieke illusie van het consumerisme.

Het leven is een dynamisch evenwicht, en herbergt een schat aan wijsheid, diversiteit en hernieuwbare hulpbronnen, en is van een adembenemende schoonheid. Een werkelijk duurzame wereld is een wereld waarin we weer leren samenwerken met elkaar en met de natuur ipv haar op elke mogelijke manier te bestrijden en te proberen overheersen. Dat is een eindeloos gevecht waarbij uiteindelijk alle partijen verliezen. Enkel door te leven binnen de grenzen van wat de omgeving aan kan kan er een permanente cultuur onstaan. Ergens in onze ontwikkeling zijn we de essentie uit het oog verloren en afgedwaald van het oorspronkelijke pad van de groei: de natuurlijke, spontane groei, evolutie van lichaam, geest en ziel. De voldoening die natuurlijke groei biedt kan nooit ofte nimmer via louter economische groei bereikt worden. Het is hoog tijd voor verandering – tijd om in actie te komen. Vandaar mijn keuze om deel te nemen aan het klimaatactiekamp – daar testen we alternatieven uit, bouwen we van onderuit aan een werkelijk duurzame samenleving, want we nemen de inzichten en vaardigheden mee naar huis.

De politiek is in de greep van de grote bedrijven, en de grote bedrijven denken enkel aan zoveel mogelijk winst maken. Als er iets moet veranderen, dan zullen we het zelf moeten doen. In het St-Annabos of in eender welk bos in je buurt kun je alvast vele dingen leren over hoe het leven op Aarde werkt, op een rechtstreekse manier. Leer er opnieuw de kunst van het observeren, en verbaas je er over hoe enorm efficiënt de natuur in elkaar zit. Als je met deze intentie het bos benadert, dan ben ik er zeker van dat het je van harte welkom zal heten en alle kennis die het heeft met jou zal delen. Eenmaal je in je hart geraakt bent door wat je zult ervaren, ben je ook bij ons van harte welkom om mee te werken aan een nieuw wereldmodel, wat je achtergrond ook mag zijn. Je vindt ons overal ter wereld, want wij zijn het immuunsysteem van de planeet.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s